Thursday, December 30, 2010

மனசு

சின்ன பயலா இருக்கும் போது.... லீவ் விட்டா அத்தை வீட்டுக்கு போறது வழக்கம்.... எங்க அத்தை வீடு இருப்பது வட ஆற்காடு மாவட்டம் திருப்பத்தூர்....  நாங்க இருப்பது தர்மபுரியில்..... அப்பவெல்லாம் பஸ் பயணம்ங்கிறது ரொம்ப ஜாலியான விஷயம்... ஜன்னலோரத்தில் ஒக்காந்துகிட்டு வேடிக்கை பாத்துகிட்டே வருவோம்.... நான் மிஸ் பண்ணாம பாக்குற விஷயங்கள் 3,  போற வழியில் தென்பெண்ணை ஆறு அப்புறம் அத சுத்தி இருக்கிற தென்னந் தோப்பு, மாந்தோப்பு மனசுக்கு இதமான காத்து, அப்புறம் பச்சை பசேல் என்று விரிகிற காட்சி மனசுக்கு ஒரு இதமா இருக்கும், அத தாண்டினா போச்சம்பள்ளி, சின்ன ஊர், பஸ் அஞ்சு பத்து நிமிஷம் நிக்கும், எல்லாரும் மறக்காம வாங்குற ஒரு விஷயம், லிபட்டு (நிபட்!!)  (சென்னையில் இதை தட்டை, ஓட்டடை, தட்டுவடை, தட்டடை அப்படின்னு பல மாதிரி சொல்லுவாங்க) ... இதன் ஸ்பெஷல் என்ன தெரியுமா, வெங்காயம், அரிசி மாவு, கடலை மாவு சிறிதளவு வேற என்ன என்னவோ போட்டு கடலை எண்ணையில் பொரிச்சு எடுப்பாங்க.... அந்த சுவை மறக்க முடியாத ஒன்னு...

போச்சம்பள்ளி தாண்டியவுடன் வரும் இன்னொரு சிற்றூர் மத்தூர்..... மத்தூரில் பஸ் நின்னதும் உடனே கூடிவிடும் சின்ன வியாபாரிகள் கூட்டம்... பன வெல்லம், பனங் கிழங்கு, பதனீ அப்படீன்னு ஒரே பனை மரத்து ஐட்டமா இருக்கும்...  பஸ் கிளம்பினாலும் அந்த பனை பொருளுகளோட வாசனை சுத்திகிட்டே இருக்கும்.... ஹ்ஹ்ம்ம்.....

மழை நாட்களில் சிறிய தூரலில் பஸ்ஸில் செல்லும் அனுபவம் மனசை விட்டு இன்னும் அகலாமல் இருக்கு.... தென்பெண்ணை ஆத்து பாலத்த தாண்டி வண்டி போகும்போது, மாமர கிளைகள் கைகெட்டும் தூரத்தில் தொங்கும், சில சமயங்களில் காய்த்து தொங்குகிற மாங்காய்கள் ரோட்டில் விழுந்து கிடக்கும், பயணிகள் கைகளால் பறிச்சும் மாங்கா பறிப்பாங்க.... அந்த அளவு செழுமை..... ம்ம்ம்ம்....

சமீபத்தில் ஊருக்கு போயிட்டு, திருப்பத்தூர் வரை காரில் போனோம்..... நிறைய மாற்றங்கள்...  (நான் சென்னையில் செட்டில் ஆகி விட்டதால்... ஊருக்கு போறது ரொம்ப கொறஞ்சிடுச்சி).... தென்பெண்ணை ஆத்து பாலத்துகிட்ட காரை கொஞ்ச நேரம் நிப்பாட்டி... ஏக்கபெருமூச்சு விட்டேன்.... பழைய ஞாபகம் சுத்தி சுத்தி வந்துச்சி.... அப்படியே கொஞ்ச தூரம் நடந்தேன்..... ஒரு சின்ன மாந்தோப்பு கிட்ட காரை நிப்பாட்டி.... சின்னதா ஒரு மாங்கா பறிக்க..... ஒரு குதி குதிச்சேன்.....  அவ்வளவுதான்.... எங்கிருந்தோ ஒரு கல் டும்ன்னு கார் மேல விழுந்தது..... அதுக்கப்புறம்..... யாரோ அசிங்கமா திட்டிகிட்டே ஓடி வர்ற மாதிரி சத்தம் கேட்டுச்சி...... !!!

Monday, December 27, 2010

நதி மூலம் - ரிஷி மூலம்

எங்க ஊரு வாத்தியாரு கலைராஜன் ஊரில் ரொம்ப பிரபலம்...  வேலைல இருந்து ரிடையர் ஆவறதுக்கு முன்னாடியே ஏழை பாழைங்களுக்கு உதவி பண்ணுவார்... அவர் மனைவியும் தன்னாலான உதவிகளை செஞ்சிகிட்டு வந்தாங்க... ஆனா எந்த விளம்பரமும் தேடிக்காத நல்ல மனுஷங்க.... இவங்களோட நடவடிக்கைய ரொம்ப காலமா கவனிச்சிகிட்டிருந்த ஒரு ஊர் பெரிய மனிதர்... இவங்களுக்கு அரசாங்கத்தின் மூலம் உதவி கிடைகிறாப்ல ஏற்பாடு செஞ்சு கொடுத்தார்... கவர்மெண்டோட நெறைய சமூக நல திட்டங்கள வாத்தியாரும் அவர் வீட்டம்மாவும் செய்துகிட்டிருந்தாங்க...  இந்த சமயத்துல வாத்தியார் சின்னதா ஒரு ஸ்கூல் ஆரம்பிச்சாரு...  அவருடைய சேவிங்க்ஸ் மொத்தத்தையும் போட்டு நல்ல படியா ஆரம்பிச்சாரு...  கொஞ்ச வருஷத்துல ரொம்ப பிரபலமான ஸ்கூலாக பேர் வாங்கிடுச்சு.... வாத்தியாரோட நல்ல மனசுக்கு ஏத்தாப்ல... அவங்க வீட்டம்மாவும் அவருக்கு ஒத்தாசையா இருந்தாங்க...  ஏழை குழந்தைங்களுக்கு கொறஞ்ச பீஸ், முடியாதவங்களுக்கு கவர்மென்ட் மூலமா புக், யுனிபார்ம், கல்வி உதவி தொகை அப்படின்னு அவங்களால முடிஞ்ச வகைல செஞ்சிகிட்டு இருந்தாங்க.  வாத்தியாரின் பிள்ளைங்களும் அந்த பள்ளிகூடத்துல தான் படிச்சு பெரிய வேலைல சேந்தாங்க.  கவர்மென்ட் உதவி அப்புறம் ஊரில் உள்ள பெரிய மனுஷங்க குடுக்கிற டொனேஷன் இதையெல்லாம் வெச்சு ஸ்கூல நல்லா டெவெலப் பண்ணிட்டாரு நம்ம வாத்தி...  ஆனா........
 
இத பாத்த நம்ப ஆளுங்க,  சின்ன சின்ன அல்லு சில்லுங்கல்லாம் ஸ்கூல் ஆரம்பிச்சாங்க......  கண்ட மேனிக்கு பீஸ், டொனேஷன் வாங்க ஆரம்பிச்சாங்க... அதில பாருங்க நம்ப க்ளோஸ் பிரண்டு ஒருத்தர் வகை தொகை இல்லாம, கை நீட்ட ஆரம்பிச்சாரு, அரசியல்வாதி, பைனான்ஸ் கம்பெனிகாரன், கந்து வட்டிகாரன் கிட்டயெல்லாம் டொனேஷன் வாங்கி, பாக்றதுக்கு டவுன்ல இருக்ற ஸ்கூலாட்டம் டேகேரஷன் பண்ணாரு.  எக்கச்சக்க விளம்பரம், பாக்குற எடத்துல எல்லாம் ஸ்கூல பத்தி பெருமையா விளம்பர பலகை எல்லாம் வெச்சாரு.   செம கலக்சன்,  மனுஷன்  சும்மா பள பளன்னு ஆய்ட்டாரு.  சார் இப்பவல்லாம் ரொம்ப பிஸி, ஸ்கூல் பங்க்ஷன் எல்லாத்துக்கும், பெரிய பெரிய தலைங்கள எல்லாம் கூப்டு ரொம்ப கிராண்டா நடத்துனாரு.  ஆண்டு விழாவுக்கு பிரபல நடிகர் நடிகைகளோட நடனம், பாட்டுன்னு ஒன்னும் சொல்லிக்கவே முடியலே.  நண்பருக்கு இப்ப 2  அல்லகைங்கதான் மெயின்.  அவங்கள தாண்டி அவர பாக்கணும்ன்னா ரொம்ப கஷ்டம்.   கூட இருக்ற அல்ல கைங்க தொல்ல தாங்காம, அண்ணன் உள்ளாட்சி தேர்தல்ல தலைவர் போஸ்ட்க்கு நின்னாரு,  எலக்சன் டைம்ல பணத்த தண்ணியா செலவு பண்ணாரு நம்ப பிரண்டு.  தலைவர் பதவிக்கு ரொம்ப காம்பெடிஷன் இருந்ததால நம்ம பார்டி, அவர் ப்ராபர்டி, ஸ்கூல் நெலம் எல்லாத்தையும் அடமானமா வெச்சாரு.  ஆனா பாருங்க நண்பரோட துரதிர்ஷ்டம், எலக்க்ஷன்ல பார்ட்டி படு தோல்வி, கடன் காரங்க தொல்ல அதிகமாய்டுச்சு, வேற வழி இல்லாம நம்ம ஆளு ஸ்கூல விக்க வேண்டியதா போச்சு.....  நண்பர் கூட இருந்த அல்லகைங்க தான் இப்ப இருக்கிற ஓனருக்கும் ரைட் லெப்ட் கைங்க....

நண்பரோட பசங்க இப்ப வாத்தியாரோட ஸ்கூல்ல தான் படிக்குதுங்க  !!!
        

Friday, November 26, 2010

தேன் மிட்டாய்

சின்ன வயசுல அம்மா கொடுக்கும் 50 பைசா ஒரு ரூபாய்க்கு நான் ஆசையாக வாங்குவது எனக்கு புடிச்ச தேன் மிட்டாய், கமர்கட், கடலை உருண்டை, பல்லி மிட்டாய் (சீரக மிட்டாய்)...

விடுமுறை நாட்கள்ல கில்லி, பம்பரம்ன்னு நாங்க மும்முரமா இருப்போம்.... சாப்பிடாம கொள்ளாம ஒரே விளையாட்டுதான்.....  மதியம் சாப்பாடெல்லாம் கெடயாது... மிட்டாய், கொழா தண்ணி...  எலந்த பழம், மங்கா, நாகப்பழம், தர்பீஸ்....   வீட்ல என்னா திட்டு வாங்கினாலும் இது வாரம் தவறாம நடக்கும்...  டௌசர் பாக்கெட்டில் எப்பவும் மிட்டாய் இருக்கும்...   செட்டியார் கடையில் வாங்கும்போது அவர் பேப்பரில் அழகாக மடிச்சு கொடுக்க.... பத்திரமாக இருக்கும்.

காலம் உருண்டோட... படிக்க வெளியூர் போக வேண்டியிருந்தது.... ரொம்ப கஷ்டமாக இருந்தாலும்.... வேற வழி இல்லை.  படிச்சி முடிச்சாச்சி..... திருவல்லிக்கேணி மேன்ஷன் வாழ்க்கை.... வேல தேட ஆரம்பிச்சாச்சி... அப்பா நண்பர் சிபாரிசில் பாரிஸில் பிரைவேட் கம்பெனியில் வேலை பார்க்க ஆரம்பித்து வருடங்கள் போனது...  கல்யாணமும் முடிஞ்சு குடும்பஸ்தன் ஆயாச்சு...  எப்பவாவது ஊருக்கு போக நேர்ந்தாலும், அவசர அவசரமாக வர வேண்டிய சூழ்நிலை.... ம்ம்ம்ம்..... எல்லாம் கனவு மாதிரி இருக்கு....

டவுனில் கடன உடன வாங்கி ஒரு சின்ன அபார்ட்மென்ட் வாங்கியாச்சு....   ரெண்டு கொழந்தையுமாச்சு.... கடைக்கு போறது வர்ரது எல்லாம் நாம தான் வேற வழி...... வந்த புதிதில் டவுன் வாழ்கை ரொம்ப ஜாலியாதான் இருந்தது.... மூணு நாலு வருஷம் போனதும்தான் புத்திக்கு உரைச்சது நம்ப இயந்திரதனமான வாழ்க்கைக்கு பழக்கபட்டுட்டோம்ன்னு.... இருந்தாலும் கிடைக்கிற நேரத்தில் பழசயும் புதுசையும் கம்பேர் செய்து பார்த்துகிறது என் வழக்கம்....

நான் வழக்கமா என் வீட்டுக்கு பக்கத்தில் இருக்கிற அண்ணாச்சி கடைலதான் எல்லா மளிகை சாமான் மத்த லொட்டு லொசுக்கு எல்லாம் வாங்குறது....  ரெகுலரா சாமான் வாங்குறதால அண்ணாச்சி கடைல நின்னு சில நேரம் பேசிகிட்டு அப்படியே நோட்டம் விடறதுண்டு...  அண்ணாச்சி கடைக்கு பக்கத்தில் தெரு முனையில் ஒரு பங்க் கடை மாதிரி ஒரு சின்ன கடை இருக்கும்... சில சமயம் எனக்கு ஏதாவது சின்ன சின்ன ஐட்டம் வேணுங்கிற போது போவேன்... அரனாகயிறு, ஊசி, பின், கிளிப், இன்க் பில்லர், (இன்னும் சொல்லிகிட்டே போகலாம்) இது மாதிரி வீட்டம்மாவுக்கு தேவையான முக்கிய சாமான்கள் தேவைன்னும்போது அந்த கடைக்கு போகறதுண்டு....  சில சமயம் பொருள் வாங்குற சமயம் அப்படியே நோட்டம் விடுரதுண்டு....  அங்க நான் சின்ன வயசுல ஆசையா சாப்பிடுற மிட்டாய் ஐட்டமெல்லாம் இருக்கும்.... அந்த தெருவுல போகிற சின்ன பசங்க வாங்கி சாப்பிடறத பாக்கிறதோட சரி.... சின்ன சின்ன பாட்டிலில் காராசேவு, மிச்சர், காரா பூந்தி எல்லாம் இருக்கும், ஒரு ரூபா ரெண்டு ரூபாய்க்கும் பேப்பரில் மடிச்சி கொடுப்பாரு கடைக்காரர்... எல்லாம் பாவம் சில ஏழை பாழைங்க இன்னும் இது மாதிரி கடைங்கள நம்பி இருக்காங்க....

நம்ப கொழந்தைங்கல்லாம்  இப்ப டிவி பாத்துட்டு அதுல வர்ற சாக்லேட், பிஸ்கட் அத தான் கேக்குதுங்க....  நம்ப வீட்டம்மாவும், நாம்ப சாப்டுற ஐட்டமெல்லாம் பாத்து பாத்து தான் வாங்குவாங்க... இப்ப வீட்டுக்கு பக்கத்திலேயே பெரிய பெரிய ஷாப்பிங் கடைஎல்லாம் வந்தாச்சி.... வாரம் ஒருக்கா வீட்டுல கூட்டிட்டு போய் தள்ளு வண்டில ஷாப்பிங் பண்ண ஆரம்பிச்சாச்சு......

ஆனா ஒன்னு மாசம் எப்படியும் டாக்டருக்குனு நூறு இரநூறு செலவு வந்துகிட்டேதான் இருக்கு.... எங்க தத்தாவுக்கு 89 வயசாகுது, மனுஷன் இன்னும் சைக்கிள் ஒட்டுறார்ணா பாத்துகோங்க... ஒருநாள் தாத்தா என் வீட்டுக்கு வந்தாரு... கேட்டதையே திரும்ப திரும்ப கேட்டுகினு இருந்தாரு... சரி டாப்பிக்க மத்துவோம்ன்னு, தாத்தா பாப்பாவுக்கு என்ன வாங்கியாந்திங்க அப்படின்னு கேட்டுபுட்டேன்.... அவர் நம்ம ஐட்டமெல்லாம் எடுத்து குடுக்கவும் எனக்கு ஒரே சந்தோசம் போங்க..... அவரா, கொழந்த கிட்ட குடுத்து சாப்டு சாப்டுன்னு சொல்ல, கொழந்தைங்க மொத வாங்கிகிச்சுங்க.... அப்புறம் கொஞ்சம் சாப்ட்டுட்டு வேணாம்னு சொல்லிட்டு வெச்சிருசிங்க, தாத்தா குளிச்சிட்டு, சாமி கும்பிட்டு வந்து சோபால ஒக்காந்தாரு, என்னடா கொழந்தைங்க மிட்டாயெல்லாம் சாப்ட்டாங்க்ளான்னு கேட்டுபுட்டாரு...

நானும் சும்மா இருக்காம, எங்க தத்தா இப்ப இருக்கிற கொழந்தைங்கல்லாம் முன்ன மாதிரி கெடயாது , எல்லாம் டிவி பாத்துட்டு கெட்டு போச்சிங்க, என்ன பண்றது தத்தா ன்னு சொல்லவும், தத்தா என்னையே பாத்தாரு, நீ சொல்றது ஒரு விதத்துல சரிதாண்டா, ஆனா ஒரு விஷயத்த எல்லாரும் மறந்துட்டோம், இந்த கடலை மிட்டாய் வெல்ல பாகு, கடலை எல்லாம் போட்டு செஞ்சிருக்கான்... இதுல இரும்பு சத்து, புரத சத்து எல்லாம் இருக்கு, பல்லி மிட்டாய் சீரகம் போட்டு செஞ்சது, ஜீரணத்துக்கு ரொம்ப நல்லது, ஆனா இதையெல்லாம் உட்டுட்டு, நீங்க டாக்டர்கிட்ட போய் இரும்பு டானிக், மாத்திரை எல்லாம்  சாப்பிடரிங்க.  டப்பாவுல அடைச்சு நாட்டு மருந்துன்னு விக்கிற எல்லாமே நம்ம சாப்பாட்டு விஷயத்துல இருக்கு.  நாம்ப பேப்பெர்ல மடிச்சு பலசரக்கு வாங்கினு இருந்தோம், இப்ப பிளாஸ்டிக் கேரி பேக்ல பொருள் வாங்குறோம், இப்ப கவர்மென்ட் என்ன சொல்லுது, பிளாஸ்டிக் கூடாது, பேப்பர், துணி, இல்ல சணல் பை உபயோகிங்கன்னு.... இதாண்டா கால கொடுமைங்கிறது.....

இத கேக்கவும் நான் ரொம்ப யோசிக்க ஆரம்பிச்சிட்டேன்...... அப்ப நீங்க??